Θεωρώ πως ήταν μια πραγματικά αξιόλογη προσπάθεια και, καθώς «τα γραπτά μένουν», πέρα από το χειροκρότημα και τα προφορικά σχόλια, πιστεύω πως θα είναι και αυτό μια επιβράβευση για τους συναδέλφους και- γιατί όχι;- ενθάρρυνση, ώστε να υπάρξει μια συνέχεια στο χρόνο
Μέρμηγκα Χρυσούλα
καθηγήτρια Αγγλικής Φιλολογίας- μέλος ΕΛΜΕ Λήμνου
____________
Αρχίζω από τα αυτονόητα: μεγάλο «μπράβο» στους συναδέλφους που ξέκλεψαν προσωπικό χρόνο και τον αφιέρωσαν στο να κάνουν θέατρο. Δηλαδή στο να βγάλουν κάτι σκάβοντας στην ψυχή τους και μετά να το μοιραστούν από μια σκηνή με δεκάδες άλλους, τραβώντας αόρατα, κοινά νήματα.
Ένα έργο καθόλου απλό, με ανατροπές, διακυμάνσεις, εναλλαγές διάθεσης ποικίλες· σκηνοθεσία δουλεμένη, όμως, σφιχτοδεμένη, με τη συνεχή παρουσία και των δύο στη σκηνή, χωρίς τίποτε το περιττό. Μουσική διακριτική κι αισθαντική, που δεν πέρασε απαρατήρητη. «Δεν είμαστε καν ερασιτεχνική ομάδα», σχεδόν απολογήθηκε ο Αλέξης. Μα, επί της ουσίας, διόλου δεν υστερείτε, παιδιά, σε πειθαρχία, ενσυναίσθηση κι εκφραστικά μέσα: το αποδείξατε κάθε λεπτό της μιάμιση περίπου ώρας που διήρκεσε η παράσταση. Σε ένα εξαιρετικό κείμενο, που θα απαιτούσε ευαισθησία, δύναμη κι ευελιξία ακόμη και από επαγγελματίες ηθοποιούς, είδαμε ένα ανέβασμα με εντιμότητα και ποιότητα. Η εκφραστική φωνή της Άντζελας να ζυγιάζεται και να ισορροπεί στο χώρο, να τον κατακτά, να τον γεμίζει απόλυτα – πλάι της, να την υποστηρίζει σταθερά κι ακούραστα, χωρίς κενά, από την αρχή ως το τέλος, ο Ανδρέας.
Για τί μιλάει, λοιπόν, το «Χελιδόνι»;
Για πράγματα που δεν έχουν ειπωθεί και βαραίνουν τις ψυχές, θα έλεγα. Για τη λύτρωση του να τα μοιράζεσαι ανοιχτά – επιτέλους. Για την ευκαιρία να αναρωτηθείς τί κερδίζεις και τί χάνεις κρατώντας κάτι στην αφάνεια. Για τις (βαθιά ανθρώπινες) δειλία και τόλμη.
Τέλος, επιτρέψτε μου, θα έλεγα πως είναι ένα έργο… επουλωτικό.
Χαίρομαι που, ανάμεσα σε δεκάδες άλλους, βρισκόμουν εκεί.