Η Ελλη Πασπαλά σε μια μουσικοεικαστική δράση «Λωτοφάγοι ή η Ευθύνη», όπου η τραγουδίστρια Ελλη Πασπαλά συναντά τη συνθέτρια Λίνα Ζάχαρη και δυο μουσικούς – Κωνσταντίνος Ζιγκερίδης (ακορντεόν), Στέλιος Παπαναστάσης (βιόλα) – για μια νέα, ζωντανή εκδοχή του εμβληματικού δίσκου «Το νησί των Λωτοφάγων» (1990).
Η παράσταση θα δοθεί και 8 Αυγούστου στον προϊστορικό οικισμό της Μύρινας, έναν χώρο που κουβαλάει τη δική του ιστορία.
Φωτογραφίες από την εκδήλωση Μαρία Κατσάνου
Η Αναστασία Κότσαλη αφιέρωσε την εκδήλωση του Kournos Music festival στο θείο της δημοσιογράφο Ηλία Kότσαλη.
ΛΩΤΟΦΑΓΟΙ Ή Η ΕΥΘΥΝΗ
Κείμενο της Δέσποινα Παπαδοπούλου σχετικά με την εκδήλωση του Kournos Music Festival στην προϊστορική Μύρινα
“Λωτοφάγοι ή η Ευθύνη”
Μ’ αυτόν τον τίτλο παρακολουθήσαμε χθες μια υπέροχη μουσικο –εικαστική εκδήλωση βασισμένη στο έργο “Το Νησί των Λωτοφάγων” του συνθέτη Στάμου Σέμση, σε ποίηση Βασίλη Νικολαΐδη (1990), όπου η νέα συνθέτις Λίνα Ζάχαρη επαναπροσεγγίζει “το Νησί των Λωτοφάγων” πάντα όμως με την εξαιρετική ερμηνεία της Έλλης Πασπαλά!
Μια “συνομιλία” των στίχων του στιχουργού Βασίλη Νικολαΐδη με το πέμπτο κεφάλαιο του “Οδυσσέα” του Τζέημς Τζόυς! Η μοναδικά αισθαντική Έλλη Πασπαλά με τη συνοδεία των μουσικών Κωνσταντίνου Ζιγκερίδη (μπαγιάν), Στέλιου Παπαναστάση, (βιόλα) και της Λίνας Ζάχαρη ( μουσική προσαρμογή – μουσική σύνθεση) μας παρουσίασαν μια σύγχρονη γεμάτη δροσιά εκδοχή ενός έργου που κυκλοφόρησε πριν τριάντα έξι χρόνια!
Εκεί λοιπόν, στον χώρο της προϊστορικής Μύρινας, μπροστά από τις πικροδάφνες, η Έλλη Πασπαλά μας τραγούδησε για το πόσο γλυκός και μελιστάλαχτος είναι ο καρπός του λωτού, μας απήγγειλε σε άψογα Αγγλικά ότι “ο αέρας σε τα’ί’ζει. Δεν χρειάζεται να πας πουθενά”, ότι “ο λωτός δεν σκοτώνει, σε κάνει ακίνδυνο”, ότι είναι” ένα λουλούδι χωρίς μυρωδιά. Ένας έρωτας σχεδόν χωρίς σώμα” ( Οδυσσέας Λωτοφάγοι του Τ. Τζόυς).
Ο λωτός που συμβολίζει την ηθελημένη λήθη, την αποποίηση κάθε ευθύνης, την φυγή από την πραγματικότητα, είναι ο πρώτος σημαντικός πειρασμός που αντιμετωπίζει ο Οδυσσέας στο ταξίδι της επιστροφής στην Ιθάκη.
Διαβάζουμε από την ραψωδία ι στ.91-105 της Οδύσσειας του Ομήρου: “κι εκεί που πήγαν τρέχοντας, τους Λωτοφάγους βρήκαν. Αυτοί κακό δε σκέφτηκαν να κάμουν στους συντρόφους, μόνο τους έδωσαν λωτό να φάνε. Κι αν κανένας το μελιστάλαχτο καρπό τον έβαζε στο στόμα, πίσω δεν ήθελε να ρθεί, μήτε είδηση να φέρει, παρά να μείνουν ήθελαν κοντά στους Λωτοφάγους λωτό να τρώνε, τη γλυκιά πατρίδα λησμονώντας…”
Αυτην την “γλυκιά σουρεαλιστική παραίσθηση” θα λέγαμε πως περιγράφει και ο στιχουργός Βασίλης Νικολαΐδης, κάνοντας μια σπουδή στη σύγχυση και στο αδιέξοδο που βρίσκονται οι ανθρώπινες σχέσεις σε όλα τα επίπεδα, προσωπικές, πολιτικές, κοινωνικές. Διαβάζουμε τους στίχους από το τραγούδι Το Νησί των Λωτοφάγων”: “Σε θυμάμαι να μιλάς, να χαμογελάς σ’ όλα αυτά που δεν χρειάζονται όταν θες τα νερά του φεγγαριού μες τη στέρνα σου και τον Αστερισμό της Παρθένου στη γη σαν ναν’ σκυλί να σ’ ακολουθεί. Να ‘ ναι όλα γύρω, εδώ, κοντά, χαμηλά να χορεύουν στην παλάμη σου. Μην προσπαθείς νάρθουν όλα κοντά. Η φωτιά που σε γέννησε σ’ ωκεανούς που δε γνώρισες σε πάει. Σε θυμάμαι να μιλάς να χαμογελάς σ’ όλα αυτά που δεν χρειάζονται όταν θες την Αστάρτη να σταθεί για εξώφυλλο και στα περιοδικά να προσφέρει λωτούς σαν ναν’ σκυλί να σ’ ακολουθεί. Σε μια ψεύτρα Δαλιδά πλαστική θα ‘ χεις χάσει κάθε δύναμη. Μην προσπαθείς να ‘ ρθουν όλα κοντά. Η φωτιά που σε γέννησε σ’ ωκεανούς που δε γνώρισες σε πάει”.
Ας μην επιτρέψουμε να μετατραπεί το νησί μας σε Νησί των Λωτοφάγων κατοίκων, ας προτάξουμε την ΕΥΘΥΝΗ μπροστά σ’ όλα “αυτά που γίνονται για μας χωρίς εμάς”. Ας μην γευτούμε τον γλυκό καρπό της λήθης και της αμεριμνησίας. Ας έχουμε, σύμφωνα με τον Ελύτη, “στο κατάρτι μας βιγλάτορα τον ήλιο τον ηλιάτορα” που διώχνει τα σκοτάδια της λήθης!
Θερμές ευχαριστίες σε όλους!