Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΧΑΤΖΗΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥΣ ΓΡΑΦΕΙΒ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟΥ ΜΑΣ Μ.Ε.Α.Σ. “ΛΗΜΝΟΣ”
Δύο λόγια για την θεατρική παράσταση «Νόκερ» που παρακολουθήσαμε στη Μύρινα, ήθελα να μοιραστώ τις τελευταίες ημέρες, ωστόσο, ένα τραγικό γεγονός στην τοπική μας κοινωνία κατέστησε πρόσκαιρα επιβεβλημένη τη δημόσια σιωπή.
Καθώς όμως η ζωή συνεχίζεται, θα ήθελα να πω ένα μεγάλο ευχαριστώ και να συγχαρώ όλους τους συντελεστές των δύο αυτών παραστάσεων στο κινηματοθέατρο Μαρούλα για την επιλογή του έργου, την ποιοτικότατη εργασία και την υψηλού επιπέδου παρουσίαση.
Συνοπτικά, η πειραματική σκηνή «Εξαρτώμενα μέλη» του Μ.Ε.Α.Σ “ΛΗΜΝΟΣ” καταπιάστηκε με το διήγημα «Νόκερ» από τη συλλογή «Γκιακ» του Δημοσθένη Παπαμάρκου. Κείμενο συμπυκνωμένο και απαιτητικό, γεμάτο σκληρές αλήθειες για την κοινωνία, τη βία και της ηθική της. Στο επίκεντρο η πορεία ηθικής εξαχρείωσης ενός ανθρώπου από τα παρασημοφορημένα σφαγεία του πολέμου στα κάτεργα της αμερικανικής κρεατοβιομηχανιας, όπου «το να σκοτώνεις έχει κι αυτό μια ομορφιά», ιδίως «οταν είναι χρήσιμο». Το κείμενο είναι τόσο ρεαλιστικό που είναι σα να νιώθεις τη μυρωδιά του αίματος (των άλλων) να κατακτά το δέρμα του κεντρικού χαρακτήρα, προτού διαποτίσει την υλική ευμάρεια ενός πολιτισμού που βασίζεται στη βία και τον φόνο, αρκεί μόνο να μπορούμε να στρέψουμε άλλου το βλέμμα.
Για το κείμενο δεν θέλω να πω κάτι παραπάνω, άλλωστε μπορεί κανείς να το βρει και να το διαβάσει. Θέλω όμως να σταθώ στην θεατρική απόδοσή του, που είναι και το κίνητρο αυτής της ανάρτησης. Οι αγαπημένοι Elisavet Liaki και Yiannis Pinakos έφεραν εις πέρας μια σκηνοθετική, δραματουργική προσέγγιση που κατά τη γνώμη μου ενσάρκωσε εμφατικά την ατμόσφαιρα του κειμένου, γεμάτη τεχνική πρωτοτυπία αλλά και ταυτόχρονα ταπεινότητα που άφηνε επαρκή χώρο στις λέξεις. Επί σκηνής, οι ηθοποιοί Δήμητρα Μαργαρίτη, Ευτέρπη Παπανικολάου, Νικολέτα Πασχαλίδου και Ζωή Σταυρίδου, παρέδωσαν όμορφες και δωρικές ερμηνείες σε άψογο συγχρονισμό, με μια κινησιολογία που φώτισε και ζωντάνεψε τα υπαρξιακά σκοτάδια του κεντρικού χαρακτήρα. Προφανώς, σημαντικός ήταν ο ρόλος και όλων των υπόλοιπων συντελεστών της παράστασης, ειτε αφορά στον ήχο και την επιβλητική μουσική επένδυση, τον φωτισμό, την προετοιμασια των ηθοποιών κτλ. Αξίζουν σε όλες και όλους σας πολλά συγχαρητήρια!
Κάτι ακόμα, θα ήταν παράλειψη εκ μέρους μου να μην επισημάνω το πλεόνασμα τεχνικής πρωτοτυπίας με την οποία βρεθήκαμε ως κοινό αντιμέτωποι και που ειλικρινά με εντυπωσίασε. Από το εύρημα του φορητού προβολέα επί σκηνής και το τρεχούμενο νερό, μέχρι το τρικ με το πανί, και τη χρήση των μικροφώνων και της πολυφωνίας που αποτύπωσαν αριστοτεχνικά την ατμόσφαιρα του εσωτερικού διαλόγου, το ανέβασμα της παράστασης αποτέλεσε στα μάτια μου τεχνική πρόκληση πρώτης γραμμής.
Τελευταίο, η επιτυχία του έργου επιβεβαιώθηκε πανηγυρικά στο ζεστό χειροκρότημα του κοινού. Επειδή είχα την ευκαιρία να συνομιλήσω με αρκετό κόσμο πριν και μετά την παράσταση, θέλω να πω ότι ναι μεν το θεατρόφιλο κοινό της Λήμνου δεν είναι ιδιαίτερα μεγάλο (προσωπικά το υπολογίζω σε λίγες εκατοντάδες), μπορεί ωστόσο να θεωρηθεί ένα κοινό συνεπές, εκπαιδευμένο και έμπειρο πλέον σε θεατρικά δρώμενα. Και αυτό σε μεγάλο βαθμό το πιστώνονται οι άνθρωποι που εδώ και δεκαετίες ποτίζουν και καλλιεργούν με ανιδιοτέλεια τον θεατρικό πολιτισμό στο νησί μας. Όπως ακριβώς έγινε και στην περίπτωση του «Νόκερ»!
